معماری
خانه / شعر / شعر:پدربزرگ

شعر:پدربزرگ

 

       عنوان شعر: پدربزرگ

      (قسمت اول: قمبوان دیروز)

 

   این که میخوام برات بگم یه دریاس             خوب می دونم حرفِ دلِ خیلیاس

   یادم میاد  وقتی  که   بچه    بودم               عاشق بازی تویِ  کوچه   بودم

   پدر بزرگم  از رشادت  می گفت                 از جوونای کوهِ غیرت می گفت

   توقمبوان  مردایِ مردی     بودن                  یکه سوارو اهل دردی  بودن

   خوب می دونستن که وطن مادره             حفظ حریمش حرمِ   خواهره

  حرومیا  وقتی که   حمله  کردن                  گله ی گوسفندا رو طعمه کردن

   مردای مرد غیرتشون جوش اومد              نعره ی غیرت تا بنا گوش اومد

   سفره ی سگ شد شکمِ حرومی             درسی گِرِف درسی گرف به نومی

   وقتی رو سرکومِ قنات  چا زدند                  به هر چی رسم مردیه  پا زدند

   دهن کجی  کرده   به  کمبونیا                   حیله زدن حیله به رسم  ریا

   همتشون چا روپر ازسنگ کرد                  رسم ریا  پایِ دغل  لنگ کرد

   تو هرخونه اگه یه لقمه نون بود                نتیجه ی دل های مهربون بود

   خربوزه داشت هرکی توعباس آباد           سهمِ دروهمسایه ها رَم می داد

   بزرگترا  حرمتشون    بجا  بود                    تو خونه ها محبت و صفا  بود

   تو منزلا  روضه  و  ختم انعام                     یادش بخیر اذونِ رو  پشت بام

  خلاصه دلها صاف و صادق بودن               رحمت حق را همه  لایق بودن

  بارش رحمت  براشون سرازیر                 رودخونه پر آب و  قناتِ دیجیر

 

    (قسمت دوم:قمبوان امروز)

 

   کاشکی پدر بزرگ زنده بودین                 با رفقا تا حالا  مونده  بودین

   دل برا اختلاطاتون تنگ شده                   چراغِ شب نشینی بی رنگ شده

  شما که رفتین ازوطن صفا رفت              انگاری مهربونی از دلا رفت

  بارون رحمت دیگه ریزش نکرد                 چشمه یالانچی دیگه خیزش نکرد

 حرومیا  باز  به دلا    خون زدن                   تو یک لباسِ نو شبیخون زدن

 رو سرکومِ قناتا چا  کنده شد                   مشکلامون روزبروز گنده شد

  آبِ  قناتا یکّی یکّی   خشکید                  کویرِ خشکیده ای  اومد  پدید

  مدرسه هامون داره منحل میشه           به هم میگیم مشکلامون حل میشه؟

کاش دلامون دوباره مهربون شَن             بزرگترا هم دل و هم زبون شَن

 صله رحم  بازم    فراگیر  بشه                 دوباره  بارونا  سرازیر   بشه

 اهل محل  حلّ   معمّا    کنن                    فکری به حالِ دشت و صحرا کنن

 جوونا    با تجربه ی     بزرگا                     پس بگیرن گوشت و ز چنگ گرگا

دس روی دس گذاشتن و  نظاره             کِی کجا کرده مشکلی رو چاره؟

 راسته محل دهدار و شورا داره              اما میگن  یه دس  صدا  نداره

 هر کسی قمبوانیه هر جا هس            باید همه به همدیگه بِدن دس

  ایده ی تازه هر کسی که داره              تویِ کانال  به اشتراک بذاره

  خلاصه اینکه همه همت کنن              تا گذر از پل به سلامت کنن

 

                                                                                    شعر از:  محمد رضا مسیبی دبیر بازنشسته

درباره ی modirarshad

یک دیدگاه

  1. اقا خیلی وبسایتتون عالیه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

قالب وردپرس